کاگران  نیشکرهفت تپه درمنگنه مافیای قدرت وثروت

بنا به گزارشات منتشره دورتازه اعتصاب کارگران نیشکر هفت تپه  وارد دهمین روز خود شد. طبق گزارش فعالین حقوق بشر،بیش از 2500 نفر از کارگران دراین اعتصاب شرکت دارند وهم اکنون نیروهای انتظامی ، گارد ویژه و مامورین وزارت اطلاعات چندین برابر روز های قبل در نقاط مختلف شهر  مستقر شده اند و تعداد زیادی نیز از شهرهای مختلف استان به شهر شوش گسیل شده اند.نیروی های سرکوبگر کارگران را در محاصره خود دارند و از راهپیمائی آنها به سمت مرگز شهر  جلوگیری کرده و از پیوستن جوانان و مردم به صفوف  اعتراضات کارگران ممانعت می کنند.
طبق گزارش همین منبع ،در حال حاضر اعتراضات کارگران ادامه داردو تعداد آنها نسبت به روزهای قبل افزایش قابل توجهی داشته  است. کارگران اعلام کرده اند، تا رسیدن به خواسته های خود به اعتراضات ادامه خواهند داد».
 واقعیت این است که کارگران این شرکت برای تحقق خواست هایشان بارها دست به اعتراض ، اعتصاب وتجمع درمقابل ارگانهای دولتی زده اند .اما  هر بار با وعده ووعید دولت وکارفرما به سرکارهایشان برگشته اند. درحالیکه  تاکنون هیچکدام ازخواست ها ومطالبات مهم کارگران متحقق نشده است . علاوه براینکه دولت ومدیریت هیچ توجهی به خواستهای کارگران ندارند، بلکه تلاش میکنند کارگران را ازاهداف واقعی خود منحرف کرده وپتانسیل آنها را به نفع رقابت های بین خود به کارگیرند.
بطور مثال در تاریخ 25فروردین 87 درپی اعتصاب مجدد کارگران هیئت مدیره شرکت و برخی از مدیران شوش با کارگران به توافق میرسندو به اعتصاب پایان میدهند.

درباره این توافق یکی ازنمایندگان کارگران میگوید : دیروز در جلسه ای که با چند تن ازمدیران شهرستان شوش داشتیم توافق کردیم که طوماری برای نجات و ادامه حیات شرکت بنویسیم وکلیه کارگران و پرسنل آن را امضا کنند وسپس به تهران به دفتر ریاست جمهوری و وزارت جهاد وکشاورزی برویم وآنجا مذاکرات خود را در تهران آغاز کنیم .این فعال کارگری در خصوص خواسته های مطرح شده در این دور اعتصاب کارگران هفت تپه اظهار داشت : ما اینبار برای نجات حیات اقتصادی شرکت هفت تپه اعتصاب کردیم و بحث ما گرفتن حقوق نبود. ما می خواهیم جلوی مافیای شکر بیایستیم .وفرقی هم نمی کند چه کسانی هستند وچه ابزاری دارند واینکه ایا دولت ما را حمایت می کند یا نه ؟
ما کار خود را می کنیم و این را وظیفه ملی خویش می دانیم ، که این کارخانه بزرگ صنعتی را از خطر ور شکستگی نجات دهیم.
وی در پایان به همزمانی فصل برداشت واین دور اعتصاب کارگران اشاره کردوگفت: باتوجه به اینکه الان هزار وهفتصد هکتار از زمین های ما زیر کشت نیشکر بودند وهنوز برداشت نشدند وبه نوعی خواسته و هدف مافیای شکر هم همین است که هفت تپه و در مجموع کارخانه های تولید شکر در خوزستان تولیدی نداشته و توجیه اقتصادی خود را از دست بدهند .
به همین خاطر ما تصمیم گرفتم خواسته های خود را موقتا از طریق رایزنی در پایتخت که توسط نمایندگان ما انجام می پذیرد دنبال کنیم تا از این  طریق بتوانیم هم  نیشکرهایی که با رنج وزحمت فراوان کشت کردیم به مرحله تولید برسانیم و هم مافیای شکررا در رسیدن به این خواسته و هدف خود ناکام بگزاریم .»
آنچه از گزارش این کارگر درباره محتوای توافق بین کارگران و هیئت مدیره وبرخی مدیران شوش مستفاد میشود عبارت از این است که این مدیران  به جای رسیدگی به خواست های کارگران  ازجمله ، پرداخت حقوق های معوقه ، توقف اخراجها وبازگشت اخراجیها به سرکارهایشان وتشکیل سندیکای مستقل وغیره آنها را به انجام وظیفه «ملی» (مبارزه با مافیای شکر ،نجات کارخانه از خطر ورشکستگی و غیره ) تشویق میکنند ! و درحقیقت ،این مدیران نه دلشان به کارگران میسوزند ونه نگران ورشکستگی کارخانه هستند.بلکه دررقابت باحریفان چپاولگرخود ازنارضایتی کارگران وپتانسیل آنها استفاده میکنند تا رقیب را تحت فشار قراردهند.

بدون تردید درپیاده کردن این ترفند ها نه مدیران تنها نیستند بلکه کارگران سازشکار وعوامل رژیم ومدیریت درمیان کارگران نیز دراجرای این سیاست ها و فریب کارگران نقش بازی میکنند.

از این رو بسیار اهمیت دارد که کارگران نیشکر هفت تپه درمجامع عمومی خود وقبل از دست زدن به اعتصابات و اعتراضات سیاست روشنی را درقبال مدیران  تعین بکنند و ضمن انتخاب نمایندگان واقعی و پیشرو وآگاه وفداکار، عملکرد آنها و مذاکرات آنها با مدیریت وکارفرماها را کنترل کرده واز سازشکاری و یا افتادن دردام مدیریت جلوگیری بکنند.