در ستایش یک اعتصاب

چهارم دي ماه (25 دسامبر)  اولين سالروزاعتصاب باشكوه و تاريخي كارگران شركت واحد اتوبوسراني تهران و حومه فرارسید.اعتصابیون در سحرگاه چهارم دیماه 84 سرکوب وبازداشت شدند.این اعتصاب اما بمثابه ی یک اقدام سازمانیافته وآگاهانه ومستقل بخشی ازنیروی طبقه کارگرایران درخشید و مرزهای خانه و شهرومنطقه رادرنوردید وجرقه ی امید تازه ای درسازمانیابی مستقل کارگری تحت تسلط استبداد حاکم گردید. اعتصابی که لحظه به لحظه ی این سال پرفرازو فرود را سرشارازهیجان یک کشمکش دائمی نیروی کاربر علیه سرمایه نموده است و تجربه ی زنده اش همچنان چشمهای فعالین کارگری جهان را خیره ی خود  ساخته است .

 

اتحاد چپ کارگری ایران در ستایش این اعتصاب و بمناسبت فرارسیدن چهارم دیماه بدینوسیله یکبار دیگر مراتب همبستگی فعالین اش را با سایر فعالین کارگری ایران و جهان که برای اتحادمبارزاتی درون جنبش مستقل کارگری تلاش می نمایند اعلام وبه پایداری خانواده های کارگری و اعضای مبارز سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه درود می فرستد.

 

در پرتو این اعتصاب و مبارزه ی روزمره ی کارگران آگاه و مبارز دیگر بخشهاو مناطق کشورمان در یکسال گذشته بود که امروزه جهان آگاه است  درکشورما مبارزه برسر سازمانیابی مستقل  کارگری بیک رکن اساسی در تحولات اجتماعی – سیاسی  مبدل شده و این مبارزه در متن اوضاع بحرانی منطقه و جهان و سطح کنونی مبارزه طبقاتی درون جامعه وارد مرحله جدیدی شده است .

 

یکسال از یکشنبه 4 دیماه 1384 گذشت . سال دستگیریهای جمعی کارگران، تجمع خانواده های کارگری، تجمع بزرگ استادیوم ورزشی؛ حرکت اتوبوس ها با چراغ روشن، تجمعات کارگری و تلاشهای  سازمانگرانه ، ماه برکناری یک مدیربی کفایت و جایگزینی او با یک مدیرشیاد و بی لیاقت دیگر که بزودی نقاب ریاکاری را کنار زد و اعلام کرد "سندیکای شرکت واحد غیر قانونی است" ! سال زندان و مقاومت رهبران کارگری نظیر منصوراسانلو تحت شدید ترین خشنونت سازمانیافته ی دولتی رژیم اسلامی  .

 

یکسال ازتعقیب و آزارو زندان  فعالین کارگری، اخراج و بیکاری و  تحمیل تنگناهای معیشتی برکارگران و خانواده هایشان بویژه کارگران اخراجی و تعلیقی شرکت واحد گذشت اما با همه ی تلخی این شرایط تداوم مبارزات کارگران ایران یکبار دیگر این حقیقت را به اثبات رساند که رهائی کارگران ایران تنها بدست خود کارگران میسر است،  چرا که  این مبارزه ناشی از موقعیت کارگران درجامعه ی سرمایه داری ایران، کاهش سطح زندگی اکثریت عظیم جامعه وسلطه و قدرت مطلق سرمایه داران بخش خصوصی و دولت اسلامی بعنوان بزرگترین کارفرمای کشور است . از همینروست که  در ایران هر مبارزه ی صنفی با موانع قانونی روبرو می گردد و در این مبارزه آگاهی از مبارزه برای خودرهائی اقتصادی و سیاسی هر روزبیشتر نشوونما می یابد که دیگر  نه اخراج و نه زندان قادراست مانع گسترش آن در بین کارگران گردد.

 

 تا کنون رژیم جمهوری اسلامی با راه اندازی شوراهای اسلامی، خانه ی کارگر و موانع قانونی بر سر تشکل مستقل کارگری کوشیده با نفوذ پلیسی امنیتی و دخالت آشکاردر محیط های کار هم به سرکوب و تعقیب فعالین مستقل کارگری بپردازد و با معرفی ارگانهای خود بعنوان نهاد های کارگری کشور مبارزات کارگری، حتی مبارزه بر سرابتدائی ترین خواستهای صنفی را به کنترل در آورده و با دخالت عوامل خود این مبارزات را بخدمت سیاستهای خود منحرف نماید .

 

این سیاست خفقان آوراما ، بعد از نزدیک به سه دهه دراثر مبارزه ی پنهان و آشکار وطولانی کارگران آگاه ایران ترک برداشته و لرزان شده است . در چنین بستری است که جنبش کارگری ایران متکی به نیروی خود  آماده ی گشودن یک مرحله ی جدید در مبارزه طبقاتی قطب کاربر علیه سرمایه شده است .

 

یکی ازدستاوردهای مهم تا کنونی ، ریزش توهمات وباورهای کاذب نسبت به ارگانهای رژیم در کارخانه ها در بین توده ی وسیع کارگران، شکسته شدن سلطه بلامنازع شوراهای اسلامی، تشدید تضادهای درونی ارگانهای ضد کارگری، رشد آگاهی نسل جوان کارگران نسبت به مسائل مبارزه طبقاتی و افزایش نقش فعالین کارگری در سازمانگری مستقل و تشدید مبارزه برای حق تشکل مستقل کارگری در ایران است .

باشد تا بر پایه ی این دستاوردها و درس آموزی از آنها آینده ی جنبشی در ایران  رقم زده شود که اتحاد چپ کارگری ایران خودش را متعلق بدان می داند .

 

 

کارگران ایران که مجبوربه فروش نیروی کارشان هستند باید در تشکل های خودشان متشکل شوند وازسازمانهای طبقاتی خودشان برخوردار کردند و  برای بهبود شرایط کار و دستمزدشان مبارزه کنند . بدون این مبارزه دسته جمعی و متشکل نه تنها کارگران و مزدبگیران در پراکنده گی و انزوا شانسی در دفاع از بهای نیروی کارشان ندارند بلکه توانایی کل  کارگران با دسیسه های سرمایه داران نیز کاهش می یابد . اتحاد چپ کارگری برای برسمیت شناخته شدن  حق تشکل مستقل  کارگران ایران همچنان تلاش می کند . دراین فرصت یکبار دیگر تاکید می کنیم :

 

- جمهوری اسلامی ازبرسمیت شناختن حق تشکل مستقل کارگری سربازمی زند ، باید با تمام قوا  ازهر گونه تلاش کارگران برای سازمانیابی مستقل تحت نام اتحادیه ، سندیکا ؛ شورا بمنظوردفاع ازمنافع اقتصادی کارگران و رفع موانع قانونی فعالیت آنها و شکست و عقب نشینی استبداد دفاع  کنیم .

- هدف تشکل مستقل کارگری متشکل کردن کارگران و هدایت مبارزات شان است . این تشکلات همانگونه که باید مستقل ازدخالت دولت ها و نهاد های داخلی و خارجی سازمان یابند نباید تحت کنترل گرایشات خاصی قرارگیرند که مسائل مبارزاتی کارگران را تابع منافع کوتاه مدت و لحظه ای و منافع فرقه ای قرارمی دهند . در نظرگرفتن منفعت عمومی کارگران بدون مبارزه با فرقه گرایی ممکن نیست . مبارزه با فرقه گرایی اما نباید در عمل به به مقابله ی کاذب طیف های گوناگون درون جنبش کارگری منجرگردد .

- جنبش کارگری از طیف های گوناگونی برخوردار است . ما ازهرگونه  تلاش کارگران پشتیبانی می کنیم که ازابزارخودسازمانیابی برای ارتقاء مبارزاتشان با سرمایه داران

بهره می گیرند و در اشکال متنوعی به سازمانیابی خودشان می پردازند .

- جنبش کارگری ایران بخشی ازیک جنبش بین المللی است . اتحاد چپ کارگری  بسهم خود  برای جلب همبستگی جهانی کارگران تلاش کرده و خواهد کرد .

واقعیت اما این است  در سطح بین المللی جنبش کارگری نیز ازانحرافات عدیده ای رنج می برد . در سطح بین المللی بویژه در اکثرکشورهایی که بنحوی اتحادیه های کارگری ظرف اصلی تشکل یابی کارگران هستند همچنین  شاهد حضورانواع و اقسام اتحادیه های کارگری هستیم . اتحادیه هایی که از منطق "دستاورد های جزئی" حرکت می کنند و در عمل محافظه کارند و گرایشات انحرافی در آنها نفوذ دیرینه دارد . با این آگاهی،  تا جایی که این اتحادیه ها علایق و منافع کارگران را مد نظر دارند ما از تلاشهای آنها حمایت می کنیم و تلاش می کنیم حمایت آنان را نیز نسبت به علایق و منافع کارگران ایران جلب کنیم . اما نیک می دانیم ، در شرایط کنونی که در اثر تضادهای منطقه ای  و جهانی ، خطر جنگ در منطقه ما همچنان جدی است باید بیش از هر زمان ، برای جلب متحدینی در بین نیروهای بین المللی تلاش کنیم که به استقلال جنبش کارگری ایران و نیروهای ایرانی پشتیبان آن احترام کامل می گذارند و قصد ندارند از پایه های جنبش های اجتماعی وطبقاتی ایران نیروی ذخیره ای برای اجرای سیاست هایی بین المللی نظیر حمله نظامی به ایران، تحریم اقتصادی و غیره بسازند .

رفقا و فعالین کارگری

باید آشکارا به استبداد رژیم اسلامی ایران نه گفت ؛ به سیاستهای امپریالیستی غرب و پروژه های به اصطلاح گسترش دمکراسی در خاورمیانه نه گفت ،  مخالف جنگ و مخالف ارتجاع در هر رنگ و لباسی باشیم و تلاش کنیم ضمن جلب حمایت متحدین واقعی جنبش کارگری ایران و حمایت نیروهای انساندوست و آزادیخواه جهان چهره ی مدافعین دروغین جنبش کارگری ایران را افشاء کنیم . اعم از اینکه این نیروها و ایرانیانی  باشند  که بنام کارگران و جنبش های اجتماعی ایران در مجامع سیاسی و نظامی دنیا حرف می زنند و چه نیروهای بین المللی باشند که تحت هر نام و پوششی ، حتی تحت نام "اتحادیه های کارگری" و مدافعین کارگران تابع و مجری سیاست های دولت های حاکم بر کشورهایشان هستند و یا برای بدست آوردن موقعیت و حفظ موقعیت هایشان مستقیم و غیرمستقیم به سیاست های نئولیبرال و امپریالیستی خدمت می کنند .

گرامی باد 4 دیماه روز سالروز اعتصاب کارگران شرکت واحد

زنده باد تشکل مستقل کارگری

پیروزباد مبارزات کارگران جهان

اتحاد چپ کارگری 26 دسامبر2006

www.etehadchap.org