که هر روز و  هر شب است شعله یادتان در جان ما

 

ای سروهای ایستاده خلقهای جهان

تا انقلاب سرخ که انتقام خونتان را از دشمنان خلق

نگیریم از پای نمی نشینم

ای سروهای مقاومت خلقهای جهان

یادتان زنده و جاوید است در هر لحظه از مبارزه

که در راه رهایی خلقهای تحت ستم

 خون سرخ شما را فریاد می زنیم

 متحد و یک صدا فریاد میزنیم

 نمی بخشیم و فراموش نمی کنیم

که هر لحظه در جانمان مقاومت تان غوغا میکند

یادتان زنده و جاوید است

ای سروهای ایستاده راه آزادی و سوسیالیسم

که هر روز و  هر شب است شعله یادتان در جان ما

 شبی  دیگر و سرود مقاومتی دیگر!

 اما امشب سرود همبستگی بین المللی با زندانیان سیاسی بود.

شبی بود در: هیجدمین سالگرد قتل عام زندانیان سیاسی در سال 1367 در ایران

در هفتمین سالگرد قتل عام زندانیان سیاسی در زندان " الوجان لار" در سال 1997 در ترکیه

در همبستگی با زندانیان سیاسی در هند

در همبستگی با کمپین " کشتار را متوقف کنید!" در فيلیپین

امروز شنبه هفتم اکتبر در لندن انگستان، بعد از تظاهرات ایستاده   که در ١٨ مین سالگرد گرامیداشت خاطره جانباختگان قتل عام زندانیان سیاسی توسط رژیم جنایتکار وابسته به امپریالیسم اسلامی در سال 67  با  فراخوان مشترک فعالین چریکهای فدایی خلق ایران و سازمان دموکراتیک- ضد امپریالیستی ایرانیان در انگلستان برپا شده بود، می رفتیم که شبی را با خلق های دیگر کشورها در همبستگی با زندانیان سیاسی در کنار هم برگزار کنیم. می رفتیم که با همبستگی با زندانیان سیاسی برضرورت سازش ناپذیری با  دشمن خلقهاتاکيد کنيم 

 

ساعت پنج بعداز ظهر پشت در سالن مراسم که هنوز باز نشده بوده فعالین سیاسی کشورهای مختلف هر کدام منتظر بودند که  همراه یکدیگر به سالن بروند. برخی از آنها  پرچم و کتاب حمل میکردند و برخی  دیگر ظرفهای غذاهای محلی خود را  که برای مراسم امشب آماده کرده بودند.در حاليکه هر کدام کوله بار هایی از تجارب مبارزاتی با خود داشتند. وقتی وارد سالن شدیم نو جوانان دختر و پسر روی سن مشغول آخرین تمرین رقصهای محلی خود بودند. هر ضرب و ریتم پا هایشان بر روی زمین سن  همراه با نت های موسیقی انقلابی بود که مارش محکم و پر قدرت توده های انقلابی را ياد آوری می کرد. اگر چه اکثرآ از  پنج روز و شايد هم شش روز  " استثمار" هفتگی ، میامدند اما شور مبارزه با دشمن ،خستگی را از تن هایشان جدا کرده و در جان آنان شعله های آتش و مبارزه جاری بود.  فعالین سیاسی که بعضا خود هر کدام زندانیان سیاسی رژیمهای خونخوار حاکم بر کشورشان نیز بودند و آرم و عکسهای جانباختگان را با خود داشتند در حال تزیین دیوارهای سالن بودند. هر چه بود همت و اتحاد بر سر درد مشترک بود! دور تا دور سالن ،دیوارها  با آرم هایی مختلف ولی با یک مضمون از کشورهای مختلف پوشانده شد. وقتی پوستر بزرگ شب همبستگی بین المللی با زندانیان سیاسی بر روی دیوار پشت سن سالن نصب شد لبخندی غرورآمیز بر لبان همه مبارزین راه انقلاب سرخ که دست در دست هم نهاده بودند نشست. لبخندی پر از امید و نوید فتح خورشید فردا.

 

 در حال چیدن میز کتاب، رفقای جوان فلیپینی که سرشار از نیروی بی پایان مبارزه بودند دور میز جمع شدند و در مورد کتابهای چیده شده بر روی میز چریکهای فدایی خلق ایران سوال میکردند. کتاب حماسه مقاومت را در دست میگرفتند و مشتاقانه می خواستند در مورد آن بیشتر بدانند. جزوه های به انگليسی ترجمه شده سخنرانی رفیق اشرف در مهاباد را دست به دست برای مطالعه به یکدیگر میدادند. در همین موقع  زنی که با هر دو دستش پوستر ها و مقوای سفیدی را حمل میکرد  جلو آمده و خود را از کشور اتیوپی معرفی کرد و خواست میزی در اختیارش قرار گیرد تا او هم عکسهایی را که از جتایاتی که در کشورش میگذشت بچیند. با شور خاصی که نشان از مبارزه بی امان با قصابان حاکم بر کشورش میداد حرف میزد. میگفت امروز صبح فهمیده که شب همبستگی بین المللی است و چه چیز بهتر از اینکه ما خلقها در کنار هم متحدانه نشان دهیم که امپریالیست های خونخوار چه بر سر مبارزین زن و مرد و  طبقه زحمتکش ما میاورند. میگفت وقتی که ما با هم و در کنار هم باشیم، وقتی که از تجارب سیاسی هم بهره مند شویم آنوقت با دشمن خلق هایم بهتر میجنگیم. می گفت ما همه درد مشترکیم که فریادمان دشمن را میلرزاند. با احساسی پر از درد می گفت که سازش کاران کشورش چگونه با دشمن خلقش سازش میکنند. و این نیز به راستی درد مشترک بود. دردی به جان مبارزه با امپریالیسم که در تمام کشورهای تحت سلطه امپریالیسم یک شکل است درد " سازشی"  که از خصلت طبقاتی سازشکاران ناشی میشود. و این روز ها ما نیز  در میان ایرانی ها به وفور شاهد آن هستیم.

" اگر دفاع از حقوق طبقه محروم فقیر و زحمتکش "جرم"  است، اگر جرم من مبارزه در راه این طبقه است، پس من مجرم ترین هستم!" این ترجمه سخنی از یکی از جانباختگان فيلیپینی بود که زیر عکس او با مشت گره کرده  در پوستر  نوشته شده بود.

 آماده شدن سن سالن که به همت نیروهای شرکت کننده از کشور های مختلف   صورت میگرفت کمی با تاخير به پايات رسيد. بالاخره سن سالن آماده شد و جوانان ترکیه مراسم را با لباسهای زیبای رنگارنک محلی و رقص و پایکوبی افتتاح کردند. رفیقی که همیشه یکی از پاهای ثابت  رقصهای دست جمعی مراسم است در گوشه سالن به تنهایی داشت با پایکوبی جوانان بر روی سن همراهی میکرد. نوبت خلق فيلیپین شد که بعد از پایکوبی انقلابی خلق ترکیه برنامه خود را ارائه دهد. پسر جوانی با نواختن نت هایی بر ساز محلی اش که از گوشه سالن آنرا به صدا در میاورد جملاتی را به زبان فيلبپنی با صدای بلند میگفت و عده ای هم به او جواب میدادند. معلوم بود که از بیداری و هوشیاری حرف میزد، بعد به انگليسی از دشمن و راههای استثمارش حرف زد. در همین حال آرام آرام بر روی سن رفت و از طريق پلاکارد هائی استثمار و غارت امپرياليستی و واقعيت انگلی سيستم سرمايه داری انحصاری را به نمايش گذاشت ،تئاتر هنرمندانه او که از  مضمون انقلابی مملو بود با استقبال شديد جمعيت مواجه شد.  بعد نوبت به رفيق محمد از بازماندگان کشتار سال 67 رسيد که طی سخنرانی اش با تکيه به تجربه شخصی اش در سياهچال های جمهوری اسلامی جنايات اين رژيم  سفاک را افشاء نموده و توجه حضار را به آنچه در زندانهای ايران گذشته و می گذرد جلب نمود. سخنرانی قوی او به زبان انگليسی با استقبال شرکت کنندگان روبرو شد و مشت محکمی بود بر دهان آنهائی که هنوز هم نسبت به ماهيت ضد مردمی ديکتاتوری حاکم بر ايران توهم دارند.

بعد نوبت به نمایش عکس و اسلاید از جانباختگان و مبارزین راه انقلاب در ترکيه رسيد .  و سپس فيلمی از گلزار  خاوران نمايش داده شد . در اين فيلم  وقتی که اسامی جانباختگان  دهه شصت بر صفحه روی دیوار میگذشت، انقلابيون همه کشور هائی که در مراسم حضور داشتند به عينه ديدند که جنایتکاران اسلامی این نوکران امپریالیست  روی جنایتکاران تاریخ را در سرکوب و کشتار زندانیان سیاسی " سفید" کرده اند. دهها هزار اسم بود که از مقابل چشم میگذشت، دهها هزار سرو ایستاده راه آزادی و سوسیالیسم که به رژیم ننگین اسلامی در ایران نه گفته بودند و سازش نکرده بودند. دهها هزار زندانی سیاسی که با افتخار در زیر شکنجه های جنایتکاران " مقاومت" کرده و نشکسته بودند. دهها هزار زندانی سیاسی که با مبارزه خود به ما آموختند که نمی بخشند جلادان وابسته به امپریالیسم را و ما نیز نمی بخشیم این جلادان بهترین فرزندان خلق هايمان  را، بلکه بر عکس بر تداوم راهشان تاکيد می ورزيم.

بعد از نمایش فیلم و عکس نوبت به شعر خوانی حسن جداری شاعر پر شور رسید که با شعرهایش که از درد استثمار و ستم بر خلق ها سخن می گفت کارگران و زحمتکشان و زنان را به مصاف با دشمن خلق دعوت میکرد.

شعر فتح خورشید سروده شاعر انقلابی ناظم حکمت نیز خوانده شد که بر دل حضار در سالن نشست.

و در پایان نوازنده و خواننده نابینای ترکیه بود که با ساز و صدای گرم خود بر خلقهای مبارز درود فرستاد و نت های سازاش  ریتم رقص دسته جمعی وپایکوبی حضار شد و به مراسم شورهر چه بيشتری بخشيد.

 

به اين ترتيب شب همبستگی با زندانيان سياسی به عنوان ابتکار ستايش برانگيزی که مسئله قتل عام زندانيان سياسی در سال 67  را در سطح گسترده تری با مردم کشور های مختلف در ميان می گذاشت و ما را از جنايات رژيم های ضد مردمی بخش های ديگر جهان آگاه نمود در ميان شور و همبستگی به پايان رسيد.

 

زحمتکش

7 اکتبر 2006