ازدریچه نگاه مردم!

وقتی ديدم که چگونه سايت های  اينترنتی، راديو و تلويزيون خارج از کشور چگونه دو آتشه از به اصطلاح آيت الئه بروجردی چنان دفاع ميکنند که گوئی ناجی حود را پيدا کرده اند در شگفت شده و غم عظيمی من را گرفت. پس اين واقعا حقيقت دارد که  مردم ايران کوتاهترين  حافظه تاريخی را در دنيا دارند. واقعا جای شگفتی است. ای کسانيکه از اين آيت الئه دفاع ميکنيد چرا توجه نميکنيد که همين فرد با همين مواضع کنونی اش حتی از خميی اوايل انقلاب بسيار عقب مانده تر است. چرا ما بايد بعد از 28 سال دوباره دنبال رهبرانی برويم که  هم مسلک هايشان کشور را به خاک سياه نشانده اند.  چرا دست از اين جريانات واپسگرا برنميداريد؟! آيا هرکس ضد اين رژيم دهان باز کرد قابل دفاع است؟ چرا آزموده را باز مي آزمائيد؟ وقتی اين خبرها در رسانه های غربی منتشر ميشود اولين چيزی که به فکر شان ميرسد اين است که اين مردم ايران آنچنان هم خواهان گسستن از اين مناسباتی که اکنون گرفتارش هستند نميباشند زيرا هنوز هم دنبال چنين جريانانی مانند بروجردی راه ميافتند. آخر تاکی بايد دور خودمان بچرخيم؟ چرا تکليف خودمان را از همان ابتدا مشخص نميکنيم. ما بايد مشخص کنيم آنچه مردم ايران به دنبالش هستند آزادی و دموکراسی بدور از کوچکترين نقش برای جريانات مذهبی است به يک معنا ديگر دين فقط يک مسئله شخصی است و مردم برای دين خود نيازی به اين آخوند يا آخوند ندارند.
من به رسانه های خبری اپوزيسيون توصيه ميکنم اهميتی بيشتر از يک خبر حاشيه ای به جرياناتی مانند بروجردی ندهيد. تنها اتحاد مردم ايران است که ميتواند پرونده اسلامی  اين رژيم را ببندد و مردم ايران اين را آموخته که رهبران دينی ديگر جائی برای رهبری جنبش ضد رژيم جمهوری اسلامی ندارد. امثال برجرودی در همان چارچوب حقوق انسانی قابل دفاع هستند و بس.
-------------------------------------------
گزارش مختصر رسمي سي.اف.آر
ديدار احمدي نژاد با ديويد راکفلر و شوراي روابط خارجي (Council on Foreign Relations) که دولت سايه امريکا ميباشد.
 البته احمدي نژاد گفته بود که دو ديدار بوده که احتمالا جلسه اصلي محرمانه بوده است. اين هم سند 27 سال شعار تو خالي دادن رژيمhttp://www.cfr.org/publication/11498/ahmadinejad_spars_with_cfr_members.html
--------------------------------------------------------
سرقت از دفتر هاشمي
تعادي از اسناد محرمانه از دفتر اکبر هاشمي به سرقت رفت .لازم به يادآوريست همسر الهام سخنگوي دولت چندي پيش بعداز افشاي نامه خميني از مسئولان خواست ، اسناد را از هاشمي بگيرند.
--------------------------------------
«دكتر محمد سعيدي، معاون امور بين‌الملل سازمان انرژي اتمي پيشنهاد كرده است که فرانسه كنسرسيومي براي غني‌سازي اورانيوم در ايران تاسيس كند.»  اين خبري بود كه چندروزپیش از تلويزيون شنيديم .ولی واکنش فرانسه و انگليس چيزی جز همان مسئله اصلی نبود: اول تعليق غنی سازی بعد مذاکره در غير اينصورت اجاع پرونده به شورای امنيت سازمان ملل. 
  از يك طرف مقامات ايراني تاكيد بر ادامه برنامه غني سازي را دارند و از طرف ديگر مطالب فوق مويد اين مطلب است كه مقامات اروپا و آمريكا در تحريم ايران در صورت عدم اجراي خواسته هاي آنان مصرهستند.
  اين را هم بايد بدانيم كه در صورت مؤفقيت آمريكا در تحريم ايران توسط شوراي امنيت ، ديگر امكان اينكه ايران از تحريم بيرون بيايد ممكن نخواهد بود مگر اينكه به همه سياستها و خواسته هاي آمريكا تن بدهيم دليلشهم واضح است زيرا بالفرض ما اكنون غني سازي اتمي را نپذيرفتيم و آمريكا در شوراي امنيت ما را تحريم كرد در آنصورت اگر بعد از گذشت چند مدت بر اثر فشارهاي اقتصادي خواستيم مساله فوق را عملي كنيم و از تحريم شوراي امنيت بيرون بياييم در آنصورت حتي اگر همه دنيا موافق پايان يافتن تحريم ايران باشند آمريكا با حق وتوي خويش اين خواسته را خنثي ميكند.
  حال بايد پرسيد چه بايد كرد؟  
  بي شك اكنون ديگر زمان دست دست كردن وسكوت گذشته است وبايد فكر عاقلانه اي كرد.البته منظورم اين است كه مردم واصلاح طلبان  بايد تصميم بگيرند ،يا همينگونه سكوت اختيار مي كنند تا تندروهاي در قدرت نفوذ كرده ،كشور را به ورطه خانمانسوز جنگ بكشانند و يا ساكت نمينشينند ومراقب اعمال جنگ طلبان     مي شوند. البته فكر ميكنم با انتشار نامه امام هم، حجت بر همه تمام شد ونبايد ساكت نشست ،البته منظورم از اينكه ساكت نبايد نشست اين نيست كه مردم بريزند و در خيابانها سروصدا كنند كه  با آن مخالفم ومطمئنم نتايج معكوسي در بر خواهد داشت. به نظر من در اين زمان دو راه حل  وجود دارد:
  1-   شركت گسترده در انتخابات خبرگان وشوراهاي شهر و راي دادن به ليست اصلاح طلباني كه همواره همچون خاتمي بر اعتمادسازي وتنش زدايي اعتقاد دارند.
  2-   «با توجه عدم امكان انجام همه پرسي» ، گسيل نامه هاي بسيار به دفتر مقام رهبري و روساي قواي سه گانه و درخواست از آنان براي جلوگيري از سياست هاي جنگ طلبانه تندروها. به نظرمن اگر اكثريت افرادي كه مخالف جنگ هستند شروع به نوشتن نامه وارسال آن به مراجع قدرت ونيز مراجع بين المللي كنند و در آن خواسته هاي خود را ميني بر صلح طلبي و اعتمادسازي جهاني را از رهبر انقلاب ورئيس جمهور ورئيس قوه قضائيه ورئيس مجلس مطرح كرده ومطبوعات اصلاح طلب شروع به انعكاس وسيع آن كنند يقينا تاثير بسياري در نوع تصميم گيريهاي مسئولان كشور ميكند.
  البته نامه ها نبايد در حد دانشگاهيان و نخبگان باشد كه بايد همه از اقشار مختلف بازاري-كارمند،معلم ،كارگرو... در اين كار شركت نمايند. در اين ميان وظيفه مطبوعات اصلاح طلب در آگاه سازي همه، بسي بسيار وخطير خواهد بود