برای زندگی كردن عجله داریم!

در حاشیه جان باختن كارگری در كره جنوبی

ناصر اصغری

طرف‌های ساعت ٢ و نیم صبح روز ١ اوت ٢٠٠٦ یكی از اعضای "فدراسیون اتحادیه كارگران ساختمان سازی صنعی" به نام "ها جنگ كیون" كه بر اثر حمله‌های وحشیانه پلیس ضد شورش كره جنوبی بشدت مضروب شده بود، جان باخت. جريان اينگونه بود كه روز ١٦ ژوئیه حدود ٣٠٠٠ تن از اعضای لوكال Pohang (پوهانگ) این فدراسیون در داخل ساختمان POSCO (پاسكو - كمپانی فولاد و آهن پوهانگ) تحصن كرده بودند و "ها جنگ كیون" همراه تعدادی دیگر در بیرون ساختمان این كمپانی كه در یك اعتراض حمایتی شركت كرده بودند مورد یورش پلیس ضد شورش قرار گرفتند. و در اين حمله "هاجنگ كيون" زير ضربات بسيار شديد و وحشيانه دستجات پليس قرار گرفت و  دچار خون ريزي مغزي شد. او بعد از دو هفته جان باخت.

این خبر بار دیگر اخبار مربوط به جنبش كارگری كره جنوبی را به صدر اخبار كارگری كشاند. گرچه در چند سال گذشته جنبش كارگری كره جنوبی در صدر اخباری كارگری قرار داشته است، و در واقع خیابانها را برای روزهای پی در پی به كنترل خود در می‌آورد، اما رهبران اتحادیه‌های كارگری این كشور در برخورد به زورگوئیهای كارفرمایان بسیار محتاطانه و محافظه‌كاران برخورد كرده‌اند. با خبر مرگ "ها جنگ كیون" KCTU (كنفدراسیون اتحادیه‌های كارگری كره) و KFCITU (فدراسیون اتحادیه كارگران ساختمان سازی صنعی كره) با صدور یك اطلاعیه دفاعی، نكات مهم و افشا كننده‌ای را در اختیار خوانندگان قرار داده‌اند. حتی با خواندن این اطلاعیه تا حدودی محافظه كاری این تشكلها قابل درك میگردد. با این وجود جنبش كارگری كره جنوبی برای خوانندگان فارسی زبان نسبتا ناشناخته مانده است. این مطلب كوتاه سعی دارد با استفاده از یكی دو مطلب ترجمه شده به انگلیسی و اطلاعیه مذكور تصویری از وضعیت بخشی از كارگران كره جنوبی را در اختیار خوانندگان قرار بدهد.

***

موضوع مربوط به مرگ "ها جنگ كیون" از این قرار بوده كه روز ١ ژوئیه امسال (٢٠٠٦) بیش از ٤٠٠٠ تن از كارگران عضو لوكال پوهانگ با خواسته‌هائی از جمله ١۵ درصد افزایش دستمزد، اجراي هفته كار ۵ روزه و پایان دادن به برخورد غیرانسانی در محیط كار، دست به اعتصاب میزنند. گرچه اعضای این لوكال توسط مقاطعه‌كاران فرعی استخدام میشوند، اما اكثر آنها در كارخانه‌ای مشغول به كارند كه مدیریت آن در دست پاسكو است. و در نتیجه پاسكو تأثیری انكارناپذیر بر تصمیم مقاطعه‌كاران در مذاكره و یا عدم مذاكره با اتحادیه را دارد. اتحادیه قادر شد پاسكو را وادار كند كه این كمپانی با میانجی‌گیری خود تضمین كند كه مقاطعه كاران با اتحادیه مذاكره كرده و مهمتر از آن پاسكو قبول كرد كه راه حل مثبتی برای خاتمه اعتصاب پیشنهاد كند. اما دو روز بعد كارگران خبردار شدند كه پاسكو كارگران دیگری به جای اعضای اتحادیه مذكور استخدام كرده است. با شنیدن این خبر بیش از ٣٠٠٠ تن از كارگران به طرف دفتر مركزی پاسكو به راه افتادند. پاسكو با اعلام اینكه نمیتواند در اختلافات بین كارگران و مقاطعه كاران دخالت كند، هرگونه مسئولیتی را از خود سلب كرد. اما كارگران این دلیل را نامربوط خواندند و از پاسكو خواستند كه از این كرده خود از كارگران عذرخواهی بكند. در عوض پاسكو پلیس ضدشورش صدا كرد و كارگران نیز كه با حدود ١٠ هزار پلیس ضدشورش مواجه میشدند، به جای درگیری با این نیروی نابرابر و تا به دندان مسلح، تصمیم به اشغال دفتر مركزی این كمپانی كرده و در آنجا دست به تحصن زدند. ٩ روز تمام كارگران متحصن در محاصره پلیس ضدشورش بودند. در طول این مدت نمایندگان اتحادیه دو روز پیاپی با مقاطعه كاران بدون هیچگونه نتیجه‌ای مذاكره كردند. كارگران متحصن در اینجا هم با فشارهای پاسكو مواجه شدند. در چهار روز آخر تحصن، با مداخله پاسكو آب و برق روی كارگران قطع شد. گرچه در این تحصن كارگران به هیچگونه اقدامی كه پلیس آن را بهانه كرده و خشونت آمیز بداند، دست نزدند، اما پلیس در تبانی با پاسكو حاضر نبود بدون ضرب و شتم و دستگیری كارگران مسئله را خاتمه یافته بداند. كارگران داوطلبانه بعد از نه روز تحصن محل تحصن را ترك كردند؛ اما به محض ورودشان به محوطه بیرونی ساختمان محل تحصن، پلیس ١٣٨تن از كارگران را به جرم سازماندهندگان اصلی این تحصن بازداشت كرد. به گفته اتحادیه مزبور تا ساعت ١٠صبح ٢٧ژوئیه، ٢٩ تن از این بازداشت شدگان در اعتراض به سركوبهای دولت و اقدامات ضد اتحادیه‌ای شركت پاسكو در اعتصاب غذا به سر میبردند.

پاسكو و نمایندگان سیاسی – نظامی‌اش تصمیم گرفته بودند كه این اعتصاب كارگران را در هم بشكنند. تمام مدتی كه كارگران متحصن در دفتر مركزی  پاسكو زیر فشار پلیس و ماموران پاسكو بودند، رئیس لوكال اتحادیه متحصن اعلام میكرد كه كارگران حاضرند محل را ترك كنند اگر مقاطعه‌كاران حاضر شوند به سر میز مذاكره برگردند، اما این خواست ابتدایي كارگران با بی اعتنائی روبرو شد. حتی با پا درمیانی كنفدراسیون اتحادیه های كارگری كره، حزب سوسیال دمكرات كره و نمایندگان گروه‌های متعدد دیگر، باز دولت، مدیریت پاسكو و مقاطعه كاران فرعی حاضر نشدند راه مذاكره را با كارگران در پیش بگیرند. پاسكو همچنین برای در هم شكستن اعتراض و روحیه كارگران اعتصابی در نظر دارد حداقل در طول این اعتصاب، از كارگران مهاجر استفاده كند كه این امر باعث نگرانی تشكل‌‌های كارگری در دامن زده شدن به اختلاف بین كارگران مهاجر و كارگران بومی اعتصابی شده است. علاوه بر همه اینها پاسكو اهالی شهر پوهانگ را بر علیه تشكل كارگران اعتصابی با این عنوان كه این كارگران یك تصویر بد و خشنی از شهر به دست میدهند، تحریك كرده است. لازم به یادآوری است كه پاسكو حداقل ٧٠ درصد اقتصاد شهر پوهانگ را در دست دارد، در نتیجه تصور اینكه شهرداری و سرمایه‌داران این شهر بر علیه كارگران وارد عمل شوند، نباید زیاد سخت باشد.

پاسكو بعد از این تحصن با توجه به نفوذ سیاسی و اقتصادی‌ای كه دارد، كارگران متحصن را تعدادی گانگستر خشن معرفی كرده تا افكار عمومی بخصوص اهالی شهر پوهانگ را بر علیه تشكل كارگران بشوراند. بر همین ساز و كار است كه مطبوعات اصلی كره جنوبی كارگران را خشن و اعتصاب آنها را غیرقانونی معرفی كرده و در عین حال از پاسكو یك شركت مظلوم كه كارگران اعتصابی با اعتصاب غیرقانونی خود به حریم آن تجاوز كرده‌اند، به خورد افكار عمومی میدهند. در این اعتصاب نیز نقش رسانه‌های رسمی كره جنوبی همان بود كه همیشه بوده است. این رسانه‌ها جنبش كارگری كره را به عنوان یك جریان خشن، خرابكار و اخلالگر به جامعه و افكار عمومی معرفی میكند، در حالیكه در برابر بیعدالتی‌ها و سركوب كارگران توسط پلیس خفه خون گرفته و پلیس، شركتهای چند ملیتی و دولت را قربانیان خشونت كارگران معرفی میكنند!

جدا از ١٠ هزار پلیس یاد شده، به هزاران پلیس دیگر از سرتاسر كره جنوبی برای مقابله با كارگران آماده باش داده شد. در بیرون محل تحصن، كارگران باقی مانده دست به یك اعتصاب حمایتی از كارگران متحصن زدند كه با حمله پلیس روبرو شدند. چندین تن از كارگران چنان مورد ضرب و شتم پلیس قرار گرفتند كه برای مداوا به بیمارستان منتقل گردیدند. در همین حمله بود كه "ها جنگ كیون" مورد ضربات پی در پی پلیس به سرش میشود و بعد از دو هفته جان می‌بازد. اعضای اتحادیه یاد شده در شهرها و استانهای دیگر كره جنوبی در اعتراض به این بربریت پلیس آماده اعتراض شدند اما پلیس با استفاده از روشهای سركوبگرانه مختلف از این اعتراض جلوگیری كرد.

پاسكو چیست؟

در این نوشته مرتب از "پاسكو" اسم برده شده است. اما پاسكو چیست و چه جایگاهی دارد؟ گرچه پاسكو نماینده رسمی دولت و سیستم سرمایه‌داری كره جنوبی نیست، اما شركتی است كه ازنظر كارگران شهر پوهانگ، سرمایه‌داری كره جنوبی در آن متجسم گردیده است. گزارش سال ٢٠٠۵ درآمدهای شركتهای بزرگ، سود پاسكو را ٦ میلیارد دلار آمریكا گزارش كرده بود. اما كارگرانش در وضعیتی غیرانسانی كار و زندگی میكنند. و همانطور كه بالاتر اشاره شد، حداقل ٧٠ درصد اقتصاد شهر پوهانگ را در دست دارد. بر شهرداری و سیاستمداران این شهر نفوذ بیش از حدی دارد؛ و مطبوعات این شهر وقایع را با عینك پاسكو منعكس میكنند. پاسكو همانند دیگر شركتهای بزرگ اينچنيني حواسش هست كه تصویر خشن و بی‌رحمی از خود چه در داخل كره و در خارج از آن به دست ندهد. میلیونها دلار به نهادهای محیط زیستی، فرهنگی و حقوق بشر اهدا كرده است. حتی اطلاعیه مطبوعاتی مشترك فدراسیون و كنفدراسیون اتحادیه‌های كارگری كره جنوبی در خصوص مرگ "ها جنگ كیون" هم با احتیاط نوشته شده است.

پاسكو از جمله توليد كننده فولاد است و براي كارهاي ساختماني مناطق صنعتي فراوردهاي فولاد را توليد و تامين ميكند و بسياري شركتهاي ساختماني وابسته به آن هستند. كارگران ساختماني كارخانجات صنعتی در ساختن و یا نوسازی كارخانجات و شركتهای بزرگی كه سابقا در بخش پتروشیمی، نفت و دیگر مواد شیمیائی خطرناك فعال بودند، كار میكنند. كار این بخش از كارگران در كل بسیار سخت و پر مخاطره است. در معرض انواع مواد شیمیائی كشنده قرار دارند. به گزارش اتحادیه كارگران این بخش، كارگران ساختمان سازی صنعی، در میانگین نزدیك به ١٠ ساعت در روز و هر هفت روز هفته را كار میكنند. علاوه بر این از هیچگونه مزایای درمانی و اجتماعی و همچنین حقوق مرخصی برخوردار نیستند. اكثر كارگران این بخش هیچ وقت نتوانسته‌اند وقت كافی با خانواده‌هایشان بگذرانند. بسیاری از اعضای خانواده آنها كه بدنیا می‌آیند با پدرانشان كاملا بیگانه‌اند. یكی از كارگران میگوید كه "هیچ وقتی را با دخترش نگذراند و اكنون دخترش دیگر بچه نیست."

علاوه بر این با اینكه استفاده از آزبست در كره جنوبی ممنوع اعلام گردیده است، با این حال كارخانجات سر به كمپانی پاسكو هنوز از این ماده خطرناك استفاده میكنند؛ و در نتیجه كارگران این بخش در خطر دائم در معرض قرار گرفتن ماده سرطانزا آزبست قرار دارند. با این وجود وضع دستمزد كارگران در پاسكو بسیار از میانگین دستمزدهای این بخش از كارگران پائین‌تر است. اتحادیه كارگران ساختمان سازی صنعتی میگوید كه یك كارگر شاغل این اتحادیه در شركت پاسكو برای ١٠ ساعت كار چیزی حدود ٩٠ دلار آمریكائی دستمزد دریافت میكند. در حالیكه در شهرهای مجاور شهر پوهانگ، كارگران این بخش ١۵٠ دلار دستمزد میگیرند.

شرایط ایمنی كار كارگران هم تعریفی ندارد. علاوه بر در معرض مواد سمی و سرطانزا قرار گرفتن كارگران، پاسكو حتی موارد بسیار پیش پا افتاده را هم رعایت نمیكند. گرچه حدود ٤ هزار كارگر ساختمان سازی صنعتی در كارخانجات پاسكو مشغول بكارند، اما این شركت هیچگونه امكاناتی برای استحمام بعد از كار و حتی عوض كردن لباسهایشان در اختیار كارگران قرار نداده است. كارگران مجبورند در همان فضای سرباز بعد از كار لباسهایشان را عوض كنند. توالتهای موجود برای كارگران نیز به هیچ عنوان با تعداد كارگران خوانائی ندارند. فقط ٧ توالت برای ٤ هزار كارگر! كارگران همچنین مجبورند موقع غذاخوری در همان جائی كه مشغول بكارند، و در فضای آلوده غذا بخورند. همین عدم رعایت این موارد پیش پا افتاده از جانب پاسكو است كه یكی از ٣ خواست اصلی كارگران متحصن "پایان دادن به برخوردهای غیرانسانی" بود.

اعضای لوكال پوهانگ اتحادیه ساختمان سازی صنعی، كارگران قراردادی هستند. كارگران قراردادی در این گوشه از جهان نیز مورد ستم مضاعف قرار گرفته‌اند. كارگران دائم مستقیما از جانب خود شركت استخدام میگردند. اما اعضای این اتحادیه در واقع استخدامی مقاطعه‌كاران فرعی هستند و در نتیجه از ٣ حق پایه‌ای قانونی ١) حق تشكل، ٢) حق اعتصاب و ٣) حق قرارداد دسته جمعی، بی‌بهره‌اند. گرچه دستمزدها، شرایط كار، ساعات كار و غیره از جانب شركت اصلی تعیین میگردد، اما با این همه این كارگران از حق و حقوق كارگران دائم برخوردار نیستند. دستمزد این كارگران قراردادی را در واقع شركتهای اصلی پرداخت میكنند، اما این كارگران باید با مقاطعه كاران فرعی قرارداد ببندند و مذاكره كنند. در بسیاری مواقع با تشكلیابی كارگران قراردادی، كمپانیهای اصلی قرارداد با مقاطعه كاران فرعی را فسخ میكنند. در نتیجه بسیاری از مقاطعه كاران فرعی از مذاكره با تشكلهای كارگران خودداری میكنند. در بسیاری مواقع نیز در عدم به رسمیت شناسی و عدم مذاكره با تشكلهای كارگران، كمپانیهای اصلی مسئولیت را به گردن مقاطعه كاران و مقاطعه كاران نیز مسئولیت را به گردن كمپانیهای اصلی می اندازند. اما جالب است بدانید كه صاحبان بسیاری از همین شركتهای مقاطعه كاری مدیران قبلی همین شركتهای اصلی هستند كه همین خود پیچیدگیهایی را در برخورد این شركتها با كارگران بوجود می آورد.

جنبش كارگری كره یك جنبش میلیتانت و وسیع است. جنبش كارگری و اعتراضات كارگری كره جنوبی، وضعيت كارگران در پاسكو، سركوبهای پلیس، تشكلهای كارگری و غیره به هیچ وجه آنطور كه باید و شاید شناخته شده نيستند و در این یادداشت كوتاه نمیتوان همه آن را به تصوير كشيد. آنچه خوانديد گوشه كوچكي از واقعيتي بسيار بزرگ است.  

٢٠ اوت ٢٠٠٦